Let the sun shine in..of toch niet? 

Ik had 1 van mijn eerste sessies op een prachtige zonnige dag. Het pand waarin mijn praktijkruimte zich bevind was nog compleet nieuw voor me. Ik wist nog niet op welke vloerplanken ik beter niet kon staan ivm gekraak. Ik schrok van mijn eigen schaduw en de voetstappen van de bovenburen. Beneden bleek de kinderopvang hun speeluurtje te hebben..Buiten. Onder mijn raam. Afijn, op 1 kind dat hardnekkig 1 soort gil bleef herhalen , was dat nog best te doen.
We bleven ons concentreren op de rustige zenmeditatie muziek die ik afspeelde. Echter, in de verte klonk opeens een zware zoemer. Ik fronste mijn wenkbrauwen en hield mijn hoofd schuin. Ik had een nogal verontrustend voorgevoel...
Een horde van kinderen rende het veld naast het pand op, krijsend en gillend als een stel wilde apen in de jungle. Het geluid stootte als een golvende echo tegen mijn ramen, terwijl ik krampachtig probeerde het volume van mijn JBL boxje te verhogen...Een basisschool naast mijn praktijkruimte en peuters onder mijn raam.
Alsjeblieft laat het regenen.


Wie leert er van wie??

"Mama wat ga je doen?" Mijn 7-jarige zoon achtervolgt me nieuwsgierig. Ik probeer hem af te wimpelen. "Ga maar naar beneden,schatje, mama gaat mediteren. Dan mag je mij even niet storen,ok? "Hij laat zich niet wegsturen. "Mama, wanneer ga je mij leren om te mediteren?" Twee grote ogen kijken me vragend aan. Ik begin te lachen en geef hem een aai over zijn bol. "Wanneer je 8 bent. Dan ga ik het jou leren ok?" "Waarom niet nu?" Ik wil me omdraaien,maar bedenk me en vraag dan: ,,Weet je eigenlijk wel wat mediteren is, lieverd?" Hij vult zijn borst met adem en zegt knikkend "ja zeker weet ik dat!" Dan ga je 'zo' zitten ( Hij gaat zitten net als Yoda uit Star Wars ), dan doe je je ogen dicht ( hij perst zijn oogleden op elkaar,alsof hij net een hap citroen heeft genomen ), je haalt diep adem en hebt concentratie. Je moet focussen." Ik zit ergens tussen een stadium van smelten uit tederheid en mijn lach inhouden. Plots zegt hij vol wijsheid "daarna word je hoofd leeg en gaat je hartje open". Mijn mond valt bijna open van verbazing. Dat is het eigenlijk precies! Hij kijkt me vol trots aan en opeens besef ik mij iets. 

Waarom zou ik wachten tot hij 8 is? Waarom stel ik dingen uit?

Ik pak zijn kleine handje vast. "Kom. Mama gaat je nu leren hoe je moet mediteren."

Leven in het nu. Dank je wel, lieve zoon.